365 ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ

Βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός σπιτιού της φρίκης, που κατοικείται από τρομακτικά πλάσματα: τέρατα από το παρελθόν, βρικόλακες, λυκανθρώπους, ζόμπι, σχιζοφρενείς δολοφόνους, όντα από άλλους πλανήτες... Αυτό που απομένει, αυτό που επιθυμούμε, είναι να σπρώξουμε τη βαριά καγκελόπορτα και να περάσουμε στο εσωτερικό του. Οι ένοικοί του είναι έτοιμοι να μας υποδεχτούν· να μας χαρίσουν το σασπένς, τις ανατριχίλες, το σοκ και τον τρόμο· να μας κάνουν να ριγήσουμε, να παγώσουμε, να κραυγάσουμε, να γελάσουμε· να αναρρυθούμε και να απολυτρωθούμε.

Οι ονειρικοί εφιάλτες μας γίνονται πραγματικότητα μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα ή μέσα σ ένα άπλετα φωτισμένο σαλόνι· μπροστά σε μια μια μεγάλη οθόνη κινηματογράφου ή μια μικρή τηλεόρασης. Η σύγχρονη ταινία τρόμου και/ή επιστημονικής φαντασίας είναι ένα παράξενο είδος: ένας είδος ρεαλιστικό (πολύ ρεαλιστικό, χάρη στην αυξανόμενη χρήση των ειδικών εφέ και της τεχνολογίας), αλλά κι ένα είδος που συνεχώς μιμείται τον εαυτό του – ίσως επειδή η βασική η βασική του φόρμουλα στηρίζεται στην επανάληψη: ένα Τέρας απειλεί πάντα την Ομαλότητα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για τους Λάτρεις του. Αυτό που μετράει γι αυτούς είναι η προβολή της ταινίας και η παρουσία του Τέρατος· ο τρόμο που η πρώτη τους δείχνει τι συμβαίνει (αντί να τους το διηγείται) και ο τρόπος που υλοποιείται το δεύτερο μπροστά στα μάτια τους. 

Η ταινία τρόμου και/ή επιστημονικής φαντασίας βασίζεται στην υπερδιέγερση, την ένταση, τον φόβο, την ανατριχίλα, τον σαδισμό και τον μαζοχισμό. Και η απόλαυσή της στηρίζεται σε μία προδιάθεση, σε μία τάση που είναι απόλυτα νοσηρή: αυτό που επιθυμεί είναι να μας κάνει να χεστούμε από τον φόβο μας και, γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, να την αγαπήσουμε. Ο Λάτρης της ενδιαφέρεται για την εκφορά του λόγου και την έκφραση των ηθοποιών, για την πλοκή και τα δρώμενα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών εξαφανίζεται με μια βαθιά αναπνοή ή με μια ξαφν