ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΥΘΕΡΙΑ

Δεν υπα?ρχει παρα? ε?να πρωταρχικό φιλοσοφικο? ερω?τημα, το οποι?ο ει?ναι διττο?: τι ει?μαστε και τι θα θε?λαμε να γι?νουμε, αλλα? και ένα μετα-ερώτημα: γιατι? θα θε?λαμε, και πω?ς μπορου?με εν τε?λει, να γι?νουμε αυτο?. Το διαχρονικο?, ανοικτο? παι?γνιο ανα?μεσα στο ει?ναι και στο γι?γνεσθαι αποτελεί την ουσι?α του ερωτη?ματος της αυθεντικο?τητας — όπως επίσης το τι εμπεριε?χεις και τι σε εμπεριε?χει αποτελεί την απαρχη? της ιχνηλα?τησης του ερωτη?ματος της αυθεντικο?τητας. Το μεγα?λο προ?ταγμα της νεωτερικότητας δεν είναι α?λλο απο? αυτο? της ελευθερι?ας. Ωστο?σο, ίσως η πραγμα?τωσή της να μην βασίζεται αμιγω?ς σε μια θεω?ρηση κα?ποιας μορφη?ς ορθολογικο?τητας η?/και ιστορικο?τητας, αλλα? ο δρο?μος προς αυτήν να διανοι?γεται με?σα απο? μια ανανεωμένη θεώρηση της δημιουργικο?τητας και της αυθεντικο?τητας. Η πλειονότητα των στοχαστών ει?τε ταυτι?ζουν την αυθεντικο?τητα με την αυτονομι?α είτε αντιλαμβάνονται τη μία ως μείζονα συνθήκη για την επίτευξη της άλλης, ωστόσο μια σαφε?στερη δια?κριση μεταξυ? τους και μια αναθεω?ρηση της σχε?σης τους — στα πεδία του πραγματικου? (υλικου?) και του υπερ-πραγματικου? (ψηφιακου?) — καθίσταται πλέον αναγκαία. Η αυθεντικο?τητα-ως-δημιουργικότητα — απελευθερωμένη από την ανάγκη κάποιου ενδότερου εαυτού και με πρωτότυπες πτυχε?ς, όπως η συν-αυθεντικότητα και η ισο-αυθεντικότητα — ίσως να αποτελει? ένα κοινωνικο-πολιτικο?, αισθητικο-καλλιτεχνικο? και ηθικο? ιδεω?δες που μπορει? εν τε?λει να προσφε?ρει μια δι?οδο, πε?ρα απο? τα αδιε?ξοδα της υ?στερης νεωτερικο?τητας, προς την απα?ντηση του ερωτη?ματος: τι καθιστα? ε?ναν προσωπικο? και συλλογικο? βι?ο καλο? και πω?ς αυτο?ς ει?ναι δυνατο? να διαχθει?;