ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Βίος κα? λόγος, θεωρία κα? πράξη, ?ποτελο?ν ?νια?ες ?ψεις τ?ς πίστης κα? τ?ς ζω?ς τ?ς ?κκλησίας. ? λόγος, ?ς μέσο ?πικοινωνίας, ?κφρασης κα? στοχασμο? στ?ν ?λληνικ? κόσμο, ?ξιοποιήθηκε ?π? τ?ν ?κκλησία ?ς γλώσσα το? ε?αγγελικο? μηνύματος. ?ν, ?μως, ? λόγος τ?ς ?λληνικ?ς φιλοσοφίας ε?ναι κοσμικ?ς κα? ?πρόσωπος, ? Λόγος τ?ς ?κκλησίας ε?ναι ζωνταν? πρόσωπο, τ? ?πο?ο καλε? σ? σχέση κα? διάλογο. Διότι, ? λογικότητα τ?ν ?ντων δ?ν ?πορρέει ?π? τ?ν κτιστ? ?παρξή τους ?λλ? ?π? τ?ν ?κτιστο δημιουργό τους. ?ν ? λόγος τ?ς ?ρχαιοελληνικ?ς σκέψης διερευν? κα? ?ρμηνεύει τ?ν κόσμο κα? τ?ν ?νθρωπο, ? Λόγος τ?ς ?γίας Γραφ?ς, δίχως ν? ?νήκει στ?ν κόσμο, ?ρχεται ?χι γι? ν? τ?ν ?ρμηνεύσει ?λλ? γι? ν? τ?ν σώσει μέσα ?π? συγκεκριμένα γεγονότα στ?ν ?στορία τ?ς σωτηρίας. Στ?ν Καιν? Διαθήκη ? Λόγος δ?ν ?ντηχε? ?πλ?ς – ?νσαρκώνεται. Κάθε ?ν στ? μέτρο τ?ς ?λήθειας του ε?ναι ζωνταν?ς λόγος, τ?ν ?πο?ο πρόφερε ? Θε?ς Λόγος, ?ταν τ? κάλεσε ?κ το? μ? ?ντος στ? ε?ναι. Μ? τ? θεωρία τ?ν λόγων τ?ν ?ντων δ?ν ?κφράζεται μόνο μία θεολογικ? θεώρηση το? κόσμου κα? το? ?νθρώπου· ?κφράζεται κυρίως μία πνευματικ? κα? ?ερατικ? ?μπειρία, κατ? τ?ν ?ποία ? ?νθρωπος θε?ται τ? μεγαλε?α κα? τ? δόξα το? Θεο? σ? κάθε κτιστ? ?ν, ?ποπτεύει κα? θεωρε? τ?ν βαθύτερο λόγο τ?ς δημιουργίας ?λλ? κα? τ?ν ?σχατο λόγο τ?ς ?πάρξεώς του. ?ν τέλει, ? ?ννοια το? λόγου δ?ν ?κφράζει ?πλ?ς μία ?διότητα το? ?ντος ?λλ? τ?ν ?δια τ?ν προσωπικ? ?πόσταση κα? το? Θεο? κα? το? ?νθρώπου, καθ? ?σον ? λόγος ?ποτελε? βασικ? γνώρισμα το? προσώπου. ? θεολογία τ?ς ?κκλησίας ?ς ?μπειρία κα? ζω? δ?ν ?γκλωβίζει τ?ν Θε? στ?ν ?γνωστη ?περβατικότητά του, ?λλ? ?ποκαλύπτει ?ναν Θε? ? ?πο?ος κοινωνε? τ?ν προσωπική του ζω? δι? το? ?νανθρωπήσαντος Λόγου. ? μέθεξη στ? γεγον?ς το? Χριστο? δ?ν σχετίζεται μ? μία διανοητικ? κα? ?σαρκη πνευματικότητα. Δι? τ?ς μυστηριακ?ς ζω?ς τ?ς ?κκλησίας, ? ?ν Χριστ? ζω? ποτελε? σωματοποιημένη ?μπειρία. Ε?χαριστιακ? ?μπειρία κα? ?σκητικ? βίωμα ε?ναι ο? ?ψεις μι?ς ?νιαίας θεολογικ?ς γνωσιολογίας στ? ζω? τ?ς ?κκλησίας. ? νηπτικ