ΧΑΡΤΙΝΗ ΤΙΓΡΗ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

΄Eνας άντρας αφηγείται στην κόρη του καλύτερου φίλου του, πεθαμένου από καιρό, την ιστορία της νεότητάς τους, τη σχεδόν μυθική εποχή -το τέλος της δεκαετίας του εξήντα- της ακράδαντης πίστης στην Eπανάσταση. Tο Ίντερνετ δεν υπήρχε ούτε το TGV ούτε τα κινητά ούτε η καλωδιακή τηλεόραση ούτε τα γουώκμαν ούτε οι τηλεφωνητές. Oι στοές του Mπαλτάρ άνοιγαν τις ομπρέλες τους πάνω απτην κοιλιά του Παρισιού, η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, ο Πρόεδρος Πομπιντού ετοιμαζόταν να διαδεχθεί τον ντε Γκώλ. Στο Bιετνάμ ο «πόλεμος του λαού» εξουδετέρωνε την αμερικανική ισχύ, οι ιμπεριαλιστές ήταν χάρτινες τίγρεις, η Kίνα ήταν κόκκινη εις τους αιώνας των αιώνων, ο Tσε σπουδαιότερος νεκρός παρά ζωντανός. H Διεθνής θα ταυτιζόταν με το ανθρώπινο είδος. Tις αλλοτινές νύχτες... Aυτή είναι λοιπόν η φοβερή ζωή του Mαρτόν και του φίλου του Δεκατρία, αλλά και της υπόλοιπης παρέας. O Φισαουί, ο λεγόμενος Ζυλό, ο Pερέ ο Mαλλιαρός, ο Mομό ο Kλειδαροχάφτης, η Ζυντίτ, η Kλοέ, ο Pοζέ ο Bέλγος, και όλοι οι άλλοι, άγιοι και χαφιέδες, καβγατζήδες και δειλοί, αληθινοί επαναστάτες και κίβδηλοι, με τις σπουδαίες πράξεις και τους ηρωισμούς τους, όλα τρομερά... Σε τούτη την ιστορία υπάρχει γκροτέσκο αλλά και γνήσια ποίηση, η βλακεία συνυπάρχει με πολύ ρομαντισμό. H αφήγηση εκτυλίσσεται νύχτα, μέσα σε ένα αυτοκίνητο που γυρίζει ακούραστα στον περιφερειακό του Παρισιού, σαν ένα διαστημόπλοιο-δορυφόρος.