Η ΑΤΑΡΑΞΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΗΠΤΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Για να τα «πω νηπτικά»: «παρ?λθον τόν βίον ?λον ?μπαθ?ς… ?πώλεσα τό πρωτόκτιστον κάλλος… ?στόλισμαι κατεστιγμένον χιτ?να… ?πέπεσα ?ν τ? ?νύλ? φθορ?… προκρίνας φιλόυλον καί φιλοκτήμονα βίον… τέτρωμαι, πέπληγμαι… ?δού τά τραύματα, τά ?λκη, α? πηρώσεις… ?λίσθησα… ? λαμπάς ?σβέσθη ?ς ?νέλαιος … ?ψήγορος ?πάρχω… α?τείδωλον ?γενόμην… ?ποβρύχιον νο?ν… Τήν σηπεδόνα θεράπευσον… ?πίθες μάλαγμά μοι καί ?λαιον καί ο?νον… Φοβο?, ? ψυχή τό δρ?μα? ν?φε, ?νάνηψον… γρηγόρησον, ?ρίστευσον. Ψυχή μου, ?νάστα, τί καθεύδεις; Επίστρεψον, ?νακάλυψον τά κεκρυμμένα… ?ς ?ναρ, ?ς ?νθος ? χρόνος το? βίου τρέχει…».2
Για να τα «πω σκεπτικά»: Πόσο πλανεύτηκα! Πόσο πίστεψα την κόλαση για παράδεισο! Ο κακός δαίμων; Ο θεός πλάνος; Η απαραλλαξία; Το όνειρο της εφηβείας μου ήταν υπομνηστικό σημείο; Ποια είναι η αλήθεια; Πού είναι κρυμμένο το «πολύτιμο μαργαριτάρι» που έκρυψε επιμελώς ο Αρκεσίλαος; Απορώ! και ζητώ! υπάρχει αλήθεια ή όλα είναι πλάνη; Πρέπει να βρω την ΕΥ-ΘΕΙΑ και είθε ΑΙΦΝΗΣ να μου συμβεί – σαν τον Απελλή – το εύτακτον της αταξίας! Και για να τα «πω Μεσολογγίτικα»: Πώς να περπατήσω στη ζωή;;; Με βαρούνε τα κύματα, βυθίζομαι! Που είναι η «γιέκια» μου (ήτοι ο ο?αξ) να δυνηθώ να κουμαντάρω, ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΩ …