Η ΦΛΟΓΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΩΠΑΣΑΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Κρατάς μια σκιά στο χέρι σαν να ’ναι φως, κρατάς μια δίνη, σαν να ’ναι χαρά και μετράς τους χτύπους, σαν κολπική μαρμαρυγή. Το όνειρο σχίζεται σαν χάρτης στη βροχή — και η βροχή που χαλά τα σχέδια, βρίσκει σάρκα στα απόνερα μιας κατά το ήμισυ απελευθέρωσης. Η ελευθερία είναι φυλακή που θέλεις να ελευθερωθείς... Αλλά θα καταλάβεις την αξία της, όταν εξαρτηθείς από κάτι... Λ Α Σ Π Η Οι άνθρωποι συνηθίζουν να σκορπούν λέξεις όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στο νερό· μα οι πέτρες δεν φτάνουν στην ψυχή, βυθίζονται στη δική τους λίμνη. Όποιος μετρά την αξία σε χρυσό, βλέπει μόνο το κενό στις τσέπες του. Όποιος μετρά την ομορφιά σε καθρέφτες, αντικρίζει μόνο το προσωπείο του. Όποιος μετρά την ανδρεία σε κορμιά, κουβαλά τη δειλία που τον πνίγει. Οι ύβρεις δεν φτάνουν εκείνον που στέκει όρθιος· γυρίζουν πίσω, σαν βέλη που χάνουν τον στόχο. Γιατί η αλήθεια είναι απλή: Η λάσπη που ρίχνεις στους άλλους, στεγνώνει πρώτα πάνω σου.