Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΩΣ ΔΙΑΛΟΓΙΚΗ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ : ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΤΟΝΙΚΗ ΤΡΟΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤ

Η παρούσα μελέτη εστιάζει στη Συμφωνία αρ. 2 Introspections (1983) του Ντίνου Κωνσταντινίδη, έργο που αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά δείγματα της ώριμης δημιουργικής του περιόδου. Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου και η θέση του στο επίκεντρο της παρούσας μονογραφίας δεν υπαγορεύεται μόνο από την αισθητική του αξία, αλλά και από την ιδιαίτερη δυνατότητά του να φωτίζει τον πυρήνα της συνθετικής σκέψης του δημιουργού: τη σύνθεση ως διαλογική διεργασία. Στο έργο αυτό συνυφαίνονται προσωπικά βιώματα, η ενεργοποίηση της μνήμης, η αναβίωση παραδοσιακών μελωδιών και η διακειμενικότητα που αναδύεται από τη συνομιλία με την ευρωπαϊκή μουσική παράδοση και ταυτόχρονα με την ενδόμυχη δημιουργική αναζήτηση του συνθέτη.