ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821 : ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

Σαν ήμουν μικρός, συχνά φιλοξενούσαμε φίλους στο σπίτι μας στον Κουκλουτζά. Θυμάμαι τα τραγούδια τους που μιλούσαν για την τυραννία των Τούρκων. Θυμάμαι τις ευχές που έδιναν όταν μας αποχαιρετούσαν. “Είθε να αλλάξουν οι καιροί!” “Μακάρι να έρθει η μέρα που θα είμαστε και πάλι ελεύθεροι!” Ο Πέτρος Μέγκους από τη Σμύρνη, από παιδί θαύμαζε τις ιστορίες που άκουγε για τους αγώνες των Κλεφτών ενάντια στους Τούρκους και περίμενε την ώρα που θα γινόταν κι εκείνος παλικάρι και θα πήγαινε στην Ελλάδα να πολεμήσει μαζί τους. Στα 19 του χρόνια έφυγε με ένα αυστριακό πλοίο για την Τεργέστη και μετά από περιπέτειες, μαζί με άλλους επαναστάτες, έφτασε στο Μεσολόγγι. Γενναίος στρατιώτης, πήρε μέρος σε πολλές σημαντικές μάχες σε όλη την Ελλάδα, στη Ρούμελη και τον Μοριά, στην Άρτα, στη Χίο, στην Κρήτη… δίπλα σε σπουδαίους οπλαρχηγούς της Επανάστασης, όπως τον Μιαούλη, τον Κολοκοτρώνη, τον Σαχτούρη, τον Μπότσαρη… Οι μαρτυρίες του συγκλονιστικές, τόσο για τους ήρωες που έδρασε μαζί τους όσο και για τις απίστευτες σκηνές βαρβαρότητας των Τούρκων σε γυναίκες και παιδιά, που είδε με τα μάτια του από όποιον τόπο της σκλαβωμένης Ελλάδας κι αν πέρασε. Με αφορμή αυτές τις μαρτυρίες, εμπνέεται η συγγραφέας του βιβλίου “Επανάσταση 1821 – Γένους Θηλυκού” και δημιουργεί μια διπλή αφήγηση με άξονα τις γυναίκες που υπέφεραν, βίωσαν και αγωνίστηκαν με τον δικό τους τρόπο, με αυταπάρνηση και ηρωισμό απέναντι σε όλα τα δεινά της σκλαβιάς, του ξεριζωμού, του θανάτου. Στο βιβλίο αναδεικνύονται αληθινές ιστορίες γυναικών, γνωστών και άγνωστων, απλοϊκών και μορφωμένων, από όλες τις κοινωνικές τάξεις, γυναικών που έδρασαν με το όπλο στο χέρι, γυναικών που εμψύχωναν τα παλικάρια στα μετερίζια τραγουδώντας ή προσφέροντας λίγο δροσερό νερό, γυναικών που αψηφούσαν τα βόλια και πρόσφεραν υπηρεσίες κατασκόπου ή νοσοκόμας, γυναικών που προτιμούσαν να θυσιάσουν εαυτούς και παιδιά προκείμενου να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων, αλλά και γυναικών που με την πένα και το λόγο τους ξεσήκωναν τον κόσμο για ν