MAPPING ONESELF

Μπλε πολυκατοικία Ένα διαμέρισμα που το κατοίκησα με τον τρόπο που κατοικεί κανείς τα όνειρά του.Λίγο φως. Λίγος αέρας. Ελάχιστος που κούνησε όμως δυνατά ό,τι χαρτιά κρεμόντουσαν στους τοίχους. Αυτό το κάποιος που ήταν κάποτε κάτι από κάπου αλλού. Αυτός / ο κάποιος / που ήταν κάποτε / κάτι / από κάπου αλλού. Να πάλι οι λέξεις που αρχίζουν να παίζουν μαζί μου παιχνίδια. Πάνε από δω, πάνε από κει, γίνονται χώρος, γίνονται σπίτι που μπαίνω μέσα του και κατοικώ, γίνονται ρούχο που ρίχνω επάνω μου και το φορώ και με ζεσταίνει και με μαγεύει και με στενεύει και με παιδεύει, γίνονται πάπλωμα που με σκεπάζει, κρεβάτι που προσπαθώ να κοιμηθώ μα δεν μ αφήνουνε, στήνουν μπροστά μου κυκλικό χορό, ξανά, πάλι, ξανά, πάλι, ξανά, πάλι, ξανά, σ έναν ρυθμό που αφήνομαι τέλος και παρασύρομαι και μόνο τότε αφού μπλεχτώ μαζί τους κατορθώνω να βγάλω τη φωτογραφία.