ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Non e senza periglio il tuo volto divino dellalma a chi e vicino comio a morte, che la sento ognora; ondio marmo e consiglio per far da quel difesa anzi chi mora. Ma tuo mercede, ancora che l mie fin sie da presso, non mi rende a me stesso; ne danno alcun da tal pieta mi scioglie: che luso di moltanni un di non toglie. Δεν είναι δίχως κίνδυνο το πρόσωπο το θεϊκό σου για την ψυχή εκείνου που πλησιάζει όπως εγώ στο θάνατο, κι αυτό διαρκώς το νιώθω· γιαυτό με ορμηνεύω κι αρματώνομαι να σου αντισταθώ προτού πεθάνω. Μα όσο κοντά στο τέλος μου κι αν πλησιάζω, δε μ επιστρέφει η χάρη σου στον εαυτό μου· καμία καταδίκη δεν μπορεί του ελέους σου τα δεσμά να λύσει, γιατί η συνήθεια πολλών ετών μέσα σε μία στιγμή δε γίνεται να σβήσει.