Ο ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ 4η ΕΚΔΟΣΗ

?παναστατ?, θέλω ν? σηκωθ?, ν? βγ?, ν? μ?ν ε?μαι περιορισμένος. Θ? ξεντυθ? τ? ρο?χα μου ν? βγ? γυμνός. Γιατ? ν? σκέφτομαι τ? συμφέρον μου, τ?ν ?φέλειά μου; Γιατ? ν? θέλω καλοπέραση; ?ν δ?ν περπατήσω γυμνός, δ?ν θ? π? ?,τι ?χω. Δ?ν μπορ? ν? σταματήσω α?θαίρετα σ’ ?να τυχα?ο σημε?ο, ν? δεχτ? ?π? τύχης τ? ζω? κα? ?π? τύχης τ? θάνατο. Σκοτάδι τριγύρω μου πυκνό. Δ?ν βλέπω. ?νισα σχήματα πο? διαψεύδονται μ? τ? πασπάτεμα τ?ς ?φ?ς. Δ?ν βρίσκω τ?ν ?ρωα. ? ?ρωτευμένος νέος στ? παράθυρο μο? φαίνεται γελο?ος. Θέλω ν? μιλήσω μ? δύναμη γι? ν? μπορέσει ν? κατορθωθε? ? ζω? στ?ν τόπο μου. Προσφιλής μου πατρίδα, μόνο ? ζωή σου μπορε? ν? δικαιώσει τ? ζωή μου. Σύμβολα ?ψηλ? κα? μορφ? ?παιτε? τ? ?ργον. ?ρθιος παλεύω. Ξεχωρίζω μόνο γεωμετρικ? σχήματα. Ο? κύβοι τ?ν σπιτι?ν μι?ς πόλης πο? ?νατράπηκε ?κ βάθρων σ?ν ?π? σεισμό. Σκουντ? μ? τ?ν ?μο μου γυρεύοντας ν’ ?πομακρύνω τ? σκοτάδι. Κουράζομαι, κουράζομαι. Θέλω ?να πέρασμα ?χι μονάχα γι? τ?ν ?αυτό μου, ?διωτικό. Θέλω ν? ξεπεράσω τ? τυχα?ο πο? θ? μπορο?σε ν? μο? προμηθέψει ?ναν μισ? θάνατο, πο? ν? μ?ν ε?ναι γι? ?λόκληρο τ?ν ?αυτό μου. ? Πεντζίκης ?ναζητ? ν? βρε? ?κε?νο τ? νόημα τ?ς ζω?ς πο? κρύβεται στ? φθορά, τ?ν σήψη, τ?ν θάνατο, στ? ?ναίτιο φυσικ? κακό, τ? κακ? πο? μ?ς κάνουν ο? ?λλοι, τ? κακ? πο? κάνουμε ?με?ς ο? ?διοι στ?ν ?αυτό μας, στ? γύρω μας πράγματα κα? στο?ς ?λλους...