Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΦΑΣΣΗΣ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ. ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ. ΔΟΚΙΜΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣ

Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν. Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτε επιμελέστατος. Κ. Π. Καβάφης ------------------------ Πριν από τέσσερις ακριβώς μήνες, εντελώς αναπάντεχα, κι εκεί που σκεφτόμουνα πώς θα περάσω καλύτερα το καλοκαίρι, μού ήρθε το μήνυμα του θανάτου του Μανούσου Φάσση από τηλεγράφημα του συναδέλφου δόκτορος Τομ Χάριετ (Θωμά Χαριτόπουλου), ασσίστεντ στο Πανεπιστήμιο Όργουελ του Κολοράδο. Δεν θ αναλυθώ στην έκφραση των συναισθημάτων που δοκίμασα εκείνη τη στιγμή (νομίζω ο καθένας θα έχει δοκιμάσει ανάλογα, επί τω ακούσματι της αιφνιδίου απωλείας ενός φιλικού του προσώπου), μιάς και υπάρχει ο επιπρόσθετος λόγος ότι κανείς αναγνώστης μου δεν πρόκειται να καταληφθεί από τα ίδια συναισθήματα, δεδομένου ότι και το όνομα του πρόωρα χαμένου φίλου μου (πρόωρα, αν λάβουμε υπόψη πόσο έχει ανέβει, κατά υπεύθυνες στατιστικές, ο μέσος όρος ζωής την τελευταία δεκαετία) του είναι παντελώς άγνωστο. [...] Στο ξενοδοχείο Macedonia πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια είχανε και μεταξωτές κουβέρτες κι είπα: φέρτες. Είπα και στη ρεσεψιονίστα πως μ έπιασε μεγάλη νύστα. Θέλω άνεση σουίτας είμαι ποιητής της ήττας. Είμαι γενιά του Αργυρίου (ρίου ρίου κι αντιρίου) συνάδελφος του Κουλουφάκου και κάτσε κι άκου... (απόσπασμα ποιήματος του Μανούσου Φάσση)