ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

Η τεχνητή Νίκη, η μαρμαρένια, το άγαλμα της Σαμοθράκης είναι η τελευταία ελληνική νίκη, το στερνό λουλούδι της φυλής, το λουλούδι της, που ανοίγει άμα αρχίζει και κουράζεται από κάθε νίκη η φυλή. Η νίκη πηγαίνει πάντα κατά τη δύναμη, της παραστέκεται. Στον κόσμο βρίσκεται δύναμη και αδυναμία, δυνατός, πιο δυνατός, ή πιο αδύνατος είναι και ο τελευταίος, ο αδύναμος. Ο δυνατός και ο αδύνατος, άμα πιαστούν στα χέρια, γίνονται σε λίγο ο νικητής και ο νικημένος. Εκεί που παλαίβουν αναμεταξύ τους, ανάμεσο στους πολεμιστές πετάει δώθε κείθε εγι αυτό έχει και φτεράε η Νίκη και τηράει που να πάη να καθήση. Καρτερά να δη το δυνατώτερο. Και όσο πιο άγριος ο πόλεμος γίνεται, τόσο πιότερο μεθά η Νίκη και αναγαλιάζει. Η προσπάθεια τη μεθά, ο αγώνας, που ζεσταίνει και πυρώνει όλο πιότερο τους πολεμιστάδες. Απαντέχει η Νίκη, ανυπόμονα κυττάει και όλο προσμένει να δη το νικητή και το νικημένο. Και τέλος, ω χαρά, ω ηδονή άφραστη, τον αβάσταγο αγναντεύει το νικητή και ακράτητη και αυτή τρέχει και φτερουγίζει και πετά και φωλιάζει μέσα του και γίνεται μ αυτόν ένα. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι, φρενιάζει το πανδαιμόνιο. Τραντάζει το κορμί του νικητή και ανατριχιάζει. Η γη στα πόδια του αποκάτω τρέμει.