ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ : Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟς ΚΑΙ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Διότι έχει γραφτεί: Δινόταν στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Αυτός ο λόγος ισχύει προς όλους αυτούς που τους έχουν ανατεθεί οι παρόμοιες [κοινωνικο-οικονομικές] φροντίδες. (Μ. Βασίλειος, Όροι κατ επιτομήν, Απόκρισις ΡΜΗ Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Κρίστοφερ Λας στο τελευταίο του βιβλίο, «Στο έργο του Milton Friedman και άλλων υπέρμαχων της παραπειστικά ονομαζόμενης νεοκλασικής οικονομικής θεωρίας, ‘καμία περιοχή δεν παραμένει… έξω από την αγορά… Υπάρχει μόνον ένας τομέας στην κοινωνική ζωή: αυτός που ορίζεται από την ιδιοτελή δράση’». Γίνεται λόγος για τη διαμόρφωση μιας μοναδικής σκέψης, η οποία επιφέρει το καθεστώς μιας απαγορευμένης συζήτησης. Ο προβαλλόμενος λοιπόν μονόδρομος [...] κηρύττει υπέρ της Αγοράς, που λειτουργεί [...] εκτός οποιασδήποτε κρατικής ή δημόσιας-κοινωνικής ρύθμισης. Ο Φρίντμαν και ο Χάγιεκ είναι πιστοί στην «επιστήμη», την «πρόοδο», τον ορθολογισμό. Αποστρέφονται τη φιλοσοφία, τη διαίσθηση και οποιαδήποτε άλλη γνωσιολογία εκτός της «σκληρής επιστήμης», του «καθαρού ορθολογισμού», σύμφωνα με τον οποίον, όπως αναφέρει ο Bourdieu, «μπορούν να τεθούν εντός (μαθηματικών) εξισώσεων ο οικονομικός και κοινωνικός κόσμος». Με άλλα λόγια, έχουμε ένα προφανή και ρητό συνδυασμό του επιστημονικού ορθολογισμού με τον ακραίο καπιταλισμό, ένα συνασπισμό της Δεξιάς και της Προόδου.