ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΝΕΥΡΙΚΗΣ ΑΝΟΡΕΞΙΑΣ ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΠΕΙΝΑΕΙ – ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΡΩΣΗΣ

Aφενός είσαι εσύ, που τη στιγμή του φαγητού παλεύεις με τις δυο σου φωνές και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να δοκιμάσει κάτι. Ή έπειτα, ενώ βρίσκεσαι σε μια προσπάθεια να αλλάξεις και να το ξεπεράσεις, επανέρχονται σκέψεις και πρότυπα του παρελθόντος, που σε εμποδίζουν να αφεθείς μπροστά στη θέα του φαγητού. Αφετέρου είναι το όνειρο, αυτό που θα ήθελες να συμβαίνει. Δηλαδή, να δοκιμάσεις τα πάντα, ό,τι θελήσεις και σου κάνει όρεξη, χωρίς αναστολές, δεύτερες σκέψεις, τύψεις ή φόβο. Αυτές οι εσωτερικές συζητήσεις-σκέψεις είναι συχνό φαινόμενο, όταν ξεκινάς να σκέφτεσαι ότι «κάτι συμβαίνει». Αρχικά, επικρατεί ένας διαχωρισμός. Η λογική και το συναίσθημα πάνε μαζί, μιας και η συναισθηματική σου ανάγκη να φτάσεις τον στόχο των κιλών, της εικόνας κ.λπ. έχει βαφτίσει φυσικό και φυσιολογικό καθετί ακραίο. Στον αντίποδα, το παράλογο. Αφενός το παράλογο ικανοποιείται γιατί πιστεύει ότι είναι η ανάγκη σου να προστατέψεις τους άλλους που σε ωθεί στην κατανάλωση τροφής. Αφετέρου το λογικό, όσο του επιτρέπεις να δρα αυτοβούλως και χωρίς επιρροή από το συναίσθημα, ελπίζει ότι αυτή είναι η αρχή για να αποδιώξεις αυτόν τον βούρδουλα της αφαγίας και να ξεκινήσεις να ταΐζεις σώμα και ψυχή. Κοινώς, μένουν όλοι ευχαριστημένοι κι εσύ για ακόμα μια φορά «έχεις θριαμβεύσει». Μια περιπετειώδης διαδρομή προς την αυτοβελτίωση, την αποδοχή και την επάνοδο στο φως, μέσα από τις περίπλοκες ψυχολογικές διαστάσεις της νευρικής ανορεξίας.