ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ

Σ Τ Ο Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Τ Η Όταν χτυπάει ο ήλιος τούς τοίχους οι δρόμοι αποκτούν τη μορφή σου Εισπνέεις με δυσκολία Εκπνέεις λέξεις Μια ριπή απ’ την ανάσα σου η ποίηση Κρεμασμένη πασχαλιά να περιμένει ανάσταση Μυρίζει απρίλη ο μάρτης Μα εσύ στον λαιμό κουβαλάς καλοκαίρι – το ξέρω, το ένοιωσα (πώς μπερδεύουν οι μυρωδιές τις αγάπες) Όταν χτυπάει ο ήλιος τούς τοίχους οι προδομένοι ανοίγουνε κουρτίνες και παράθυρα Μια ευκαιρία να μπει μέσα το φως, η ποίηση – μια ακόμη είναι ευκαιρία Ό,τι δικό σου αγγίζω πονάει Μ’ έναν πόνο αμετάβατο κι οριστικό Μ’ αυτό που μοιράζεσαι δίνει νόημα στα αύριο Να τις γιορτάζεις τις αρνήσεις σου, ναι Σημαίνουν μέσα ζωή Μα μη μ’ αρνηθείς (Μη με φοβηθείς)